خوب است یا بد که آدم شب عیدی دلش گرفته باشد و چشمانش هی پر از اشک شود؟

و همه اش این شعر"ای شکوه عطر نرگس..."را زمزمه کند؟

گریه اش معنوی نیست...خودش خوب می داند.

دعا کنید که از روی شرمندگی هم نباشد...

مضطر...خوب می دانید یعنی چه.یک نفر اینجا مضطر است،درمانده شده،نمی داند چه کار کند.

دعایش کنید.به صاحب امشب بگویید دلش کوچک است.ظرفیتش کم است.

نمی تواند تحمل کند...از او بخواهید کمکش کند.

زود تر دعا کنید،تا دیر نشده...

نمی دانم باید گریه کنم یا بخندم...میان گریه می خندم....

چند روز بود که به فکر این پست بودم،و اینکه بالاخره قرار است چه برایش بنویسم.به نتیجه نمی رسیدم.هیچ موضوعی،من را به شوق نمی آورد برای نوشتن.دیشب نزدیک بود بنویسم ولی...نشد.به خودم قول دادم که امروز در دانشکده بنویسم ولی هنوز نمی دانستم در باره ی چی...

نشد که باز از قیصر ننویسم.نشد که به این راحتی از کنار قیصر ــ و ازقضیه ی فوتش ــ بگذرم.فقط یک خبر،یک عکس و یک شعر از قیصر،کفایت می کند؟همین؟نه.مرگ قیصر و نبودنش به این زودی ها برایم عادی نمی شود.خیلی ها رفتند . از رفتنشان متاثر شدیم و چند روزی گریستیم و بعد همه چیز عادی شد.قیصر اما،مثل بقیه نبود.هبچ چیزش مثل بقیه نبود.خاطره ی مرگش هم به این زودی ها کهنه نمی شود.این بار دیگر "از دل نرود هر آنکه از دیده برفت..."

یادم نمی آید هیچ وقت،برای هیچ اتفاقی یا برای از دست دادن کسی،این طور گریه کرده باشم که برای نبودن قیصر.اشک منتظر مجال نبود.خودش جاری می شد.بدون اعلام قبلی.رعایت موقعیت را نمی کرد.برایش فرقی نداشت.در دانشگاه باشم ــ سر کلاس دکتر خانیکی ــ یا در خانه،مشغول صحبت با خانواده.مجبورم می کرد در همان حالت دست هارا روی صورتم حائل کنم تا مثلا" پنهانش کنم.

خیلی ملامت شدم در این ۱۰ روز،که" چه خبره؟حالا مگه کی مرده؟یکی ندونه فکر می کنه عزیز ترین عزیزت رو ازدست دادی..."

و هیچ کس نفهمید...

۱۰ روز گذشته.۱۰ روز خیلی کم است برای عادت به نبودنش.زلزله ای بود و به ظاهر تمام شد و رفت.ولی بغض ها،انگار که پس لرزه هایش باشند،هنوز هستند.هنوز می آیند.سر کلاس،در تاکسی،خیابان،سر نماز و ...و هنوز آنقدر بزرگ و سنگین اند که وقتی مجبور می شوم قورتشان بدهم،گلویم،گوش هایم و تمام سرم درد می گیرد.مثل الان،که در کتابخانه ی دانشکده ام و بد بختانه نمی شود به بغض مجال آمدن داد...

                                        مراسم تشییع.خانه ی شاعران جوان

آخر دلم با ســـربلندی مـــی گـــذارد

سنگ ِتمام ِ عشق را بر خاک ِ گورم

قیصر امین پورهم رفت...  

-اما چرا

               آهنگ شعر هایت تیره

و رنگشان

              تلخ است؟

-وقتی بره ای

            آرام و سر به زیر

                         با پای خود به مسلخ تقدیر ناگزیر

                                                                  نزدیک می شود

زنگوله اش چه آهنگی دارد؟

                                         "قیصر امین پور"                          

لینک های مربوط:

 آخرين نظر «شفيعي‌كدكني» درباره شعر «قيصرامين‌پور»

خانه شاعران پس از در گذشت قيصر امين پور

شعر «زرويي نصرآباد» در رثاي «قيصر امين‌پور»

زندگی از دم ِ در،قصد ِ رفتن دارد...

                                         "عمران صلاحی"

امروز تو دانشکده،در عرض ۲ ساعت،سه تا خبر مرگ شنیدم.

اول،خبر مرگ یکی از بچه های دانشکده،به اسم زینب مصری پور و پدرش که چهارشنبه،در راه مشهد بر اثر تصادف کشته شدند.

و دوم،خبر مرگ خاله ی بابا،خاله عصمت،که بابا زنگ زد و بهم خبر داد.

ما اکثر العبر و اقلّ الاعتبار

عبرت ها چه فراوانند و عبرت گرفتن ها چه اندک!

                                    "امام علی علیه اسلام"